Brandysowa – nie tylko Sokolica

Jeżeli wybieracie się na wspinanie na Sokolicę, warto pamiętać, że w najbliższej okolicy czeka jeszcze jedno miejsce, którego zdecydowanie nie można pominąć – Brandysowa Turnia. To kawał skały – drogi mają tutaj blisko 30 metrów, a pod samym szczytem znajduje się charakterystyczny, duży okap.

I co ważne – można tu trafić na wspinanie o zupełnie innym charakterze niż na sąsiedniej Sokolicy.

W szczególności polecam Direttissimę Brandysowej VI.1+, która od razu przyciągnęła moją uwagę i trafiła na moją listę najlepszych dróg Jury.

Jak opisał ją Kuba:

O Direttissimie Brandysowej pamiętam, że była długa z «górską» końcówką i to, że wcale nie idzie na wprost, jakby sugerowała nazwa. Lekko trawersuje w lewo wzdłuż płytkiej ryski, by potem wrócić znowu na prawo pod okap. Do tego momentu są dwa wyraźne kruksy, trochę bulderowe, bym powiedział. Trzeba trochę pomacać skałę, żeby znaleźć dobre krawądki i dziurki. Przez tę przewieszkę leci już szersza rysa, w której można zaklinować całą pięść. Po wyjściu trudności się kończą, ale do stanu brakuje jeszcze kilka metrów V-tkowym terenem.

Direttissima Brandysowej VI.1+

Ja w pierwszym cruxie, kiedy kończy się skośna rysa i trzeba grzać do góry, odpadłem. Był to dosyć czujny ruch i na pewno nie pomogło mi przeoczenie chwytu na prawą rękę. Ot, klasyczny moment, kiedy człowiek jest przekonany, że wie, co zrobić, a skała szybko weryfikuje ten plan. 😉

To właśnie bardzo mi się w niej podoba. Jest ciąg, są fajne ruchy i jest ta charakterystyczna jurajska przygoda, kiedy trzeba dobrze odczytać skałę i znaleźć najlepszy sposób na przejście kolejnych metrów.

No i jest jeszcze ta końcówka – po pokonaniu głównych trudności czeka nas kilka metrów łatwiejszego, ale bardzo „górskiego” terenu. Dzięki temu droga nie kończy się nagle wraz z ostatnim trudnym ruchem. Całość daje naprawdę fajne wrażenie wspinania po dużej, konkretnej ścianie.

Półksiężyc VI+

Półksiężyc polecam raczej na zasadzie „przy okazji”, chyba że rysy to właśnie Twój żywioł. To około 25-metrowa linia, która najpierw trawersuje po skosie, a następnie prowadzi do góry. Przez większość drogi poruszamy się w rysie, mając do dyspozycji klinowanie, odciągi, dziury i sporo technicznego kombinowania.

Oboje odczuliśmy ją jako trudniejszą, niż sugerowałaby wycena. Mnie szczególnie nie urzekła, bo szło mi po prostu jak po grudzie. 😅 Być może nie był to mój dzień na rysy, ale zdecydowanie nie jest to droga, którą wspominam jako łatwe VI+.

W przyszłości na pewno wrócę tutaj na Filar Brandysowej VI.2+. To właśnie ta droga jest kolejnym celem, który chciałbym sprawdzić na własnej skórze.

Brandysowa jako uzupełnienie Sokolicy

Sama Brandysowa Turnia jest świetnym uzupełnieniem wspinania na Sokolicy. W jednym miejscu mamy kilka interesujących dróg, a do tego jesteśmy praktycznie w sąsiedztwie Brandysówki i całej infrastruktury Doliny Będkowskiej.

Jeżeli więc planujecie tutaj cały wspinaczkowy weekend, możliwości jest naprawdę sporo. Jednego dnia można zrobić Drogę Ostapowskiego na Sokolicy, następnie przenieść się na Brandysową i spróbować Direttissimy. A to jeszcze nie koniec, bo sama Sokolica oferuje przecież kolejne wielowyciągowe klasyki – Lewy Komin, Prawy Komin, Lot na Brandysa czy Sztolnię Supermenów.

I właśnie dlatego tak lubię ten rejon. Nie trzeba daleko jeździć ani kombinować z logistyką – w promieniu kilkuset metrów mamy mnóstwo świetnego wspinania. Można przyjechać na jeden dzień, ale równie dobrze zostać na cały weekend i każdego dnia zrobić inną drogę.

A jeśli miałbym wskazać jedną, od której warto zacząć na Brandysowej, to bez większego zastanowienia wybrałbym Direttissimę. To właśnie takie drogi sprawiają, że człowiek po zejściu na dół zaczyna myśleć: kurczę, może jednak trzeba tu przyjechać jeszcze raz? 😉