Szara Płyta w Dolinie Kobylańskiej to na tę chwilę moja ulubiona droga w całej dolinie. I bez większego zastanowienia – najpiękniejsza w swojej wycenie.

Początkowo podchodziłem do niej sceptycznie ze względu na wszechobecny “wyslizg”. Niektórzy mówią, że aż guma skrzypi – i coś w tym jest – ale w praktyce to kwestia może jednego, dwóch ruchów i dobrej pracy na nogach. Jak ustawisz się dobrze, wszystko zaczyna działać. A wszystkie ruchy to czysta finezja!

Droga w charakterze i długości bardzo przypomina Łabajowa Skała i klasyczne Obladi-Oblada VI.2+. Dla mnie to bardzo podobna liga – spokojnie można je wrzucić do jednego koszyka.

Mam też wrażenie, że Szara Płyta bardziej wpada w VI.2+ niż czyste VI.3… ale to absolutnie nie znaczy, że poddała się od razu. Potrzebowałem dwóch wyjazdów:

  • pierwszy, żeby rozpracować sekwencję
  • drugi, żeby przyjechać na świeżo i to zamknąć

I właśnie tak ta droga najlepiej „wchodzi”.

Jeśli ktoś szuka swojej pierwszej VI.3, to obok Zulusa Czaki na Łysych Skałach to jest jeden z najlepszych wyborów na Jurze.

Opis sekwencji

To jedna z tych dróg, gdzie w cruxie trzeba po prostu “grzać” – ale nie na ślepo. Tu trzeba wiedzieć, co złapać i gdzie postawić nogę. Inaczej (przynajmniej u mnie) szanse maleją drastycznie. No chyba, że masz zapas 🙂

Do wysokości chwytu nr 1 wspinanie jest raczej bez historii. Prawdziwa zabawa zaczyna się przy wyjściu z nyży.

Kluczowy staje się chwyt nr 3 – dwójka, w którą trzeba włożyć lewą rękę. Intuicyjnie byśmy lokowali – prawą, ale to by nam przeszkadało w dalszej czesci sekwencji.

  • najpierw podnosisz się na nogach, trzymając prawą rękę w chwycie nr 1
  • lewą rękę wrzucasz do chwytu nr 2 – są tam dwie dziury w bliskiej odległości, dla mnie lepiej działa ta bardziej na lewo (i tak tylko na chwilę)

Wstając, musisz skontrować odciąg z chwytu nr 1, ustawiając nogę na okapiku (stopień nr 1). To blokuje pozycję i pozwala spokojnie przenieść lewą rękę do chwytu nr 3.

I wtedy zaczyna się właściwy crux.

Prawą ręką sięgasz do pionowej ryski (chwyt nr 6). Wchodzą cztery palce, ale to nie jest komfort – bardziej pół-płytki odciąg niż dobra klama. Dobrze jest pomóc sobie wcześniej dwójką (chwyt nr 5), żeby przyciągnąć ciało i nie robić tego ruchu „z powietrza”, bo jest naprawdę długi.

Teraz klucz: nogi.

Stopień nr 2 jest wyślizgany do granic. Ja finalnie stawałem jakieś 5 cm wyżej, na małym ząbku – który też nie jest dobry, ale daje minimalnie więcej kontroli. Szczerze mówiąc, mam wrażenie, że cała droga opiera się właśnie na tym jednym, czujnym stopniu.

Trzeba bardzo świadomie pracować nogami – inaczej odciąg przestaje działać i zaczynasz się gotować.

Na początku byłem przekonany, że kluczowy będzie stopień zaznaczony krzyżykiem, ale okazał się pułapką. Jest za bardzo po prawej – ustawienie tam nogi rozjeżdża pozycję i robi się za szeroko, przez co blokujesz się i tracisz możliwość ruchu.

Podczas podnoszenia nóg pomagasz sobie lewą ręką na chwycie nr 4, ale tylko na chwilę – finalnie to miejsce musi przejąć noga. Lewa ręka idzie wtedy do małej, pionowej ryski (chwyt nr 7) – na dwa palce, lub jeden. Słaby, ale 20 kg zdejmie Twojej wagi.

Prawa noga idzie na tarcie.

I z tego ustawienia – jest moment prawdy.

Można strzelić prawą ręką do dużej klamy (chwyt nr 8). Ruch może być dynamiczny – i jeśli siądzie… jesteś w domu.

Dalej trudności puszczają, ale to jeszcze nie spacer. Jest czujnie i warto zostawić trochę zapasu do stanowiska. Na dużej klamie można złapać oddech, choć prawa noga dalej potrafi się ślizgać i przypominać, że to wciąż Jura 😉

Gorąco polecam.
To jedna z tych dróg, które nie tylko się robi — ale które chce się powtórzyć.

Głosy gości / Wystaw ocenę
[Razem: 1 Średnia ocena: 5]