{"id":4142,"date":"2021-03-23T19:42:27","date_gmt":"2021-03-23T19:42:27","guid":{"rendered":"https:\/\/najednejlinie.pl\/?p=4142"},"modified":"2023-01-30T17:19:03","modified_gmt":"2023-01-30T17:19:03","slug":"potoczek","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/najednejlinie.pl\/en\/tatry\/potoczek\/","title":{"rendered":"Potoczek urodzinowy. Mia\u0142o by\u0107 \u0142atwo i mi\u0142o…tak by\u0142o do po\u0142owy"},"content":{"rendered":"

Po\u0142owa marca w Tatrach to niemal\u017ce po\u0142owa “tamtejszej” zimy, ale dla mnie osobi\u015bcie – by\u0142 i jest to do\u015b\u0107 “gor\u0105cy” czas. Taki, w kt\u00f3rym sporo si\u0119 dzieje. Bez leniuchowania, za to ze \u015bwi\u0119towaniem. No bo w sumie jest co – rocznic\u0119 mego przyj\u015bcia na ten ziemski pad\u00f3\u0142, pe\u0142en nie tylko \u0142ez – ale i rado\u015bci. I ca\u0142ej tej rozci\u0105gaj\u0105cej si\u0119 w dw\u00f3ch wymiarach sinusoidy – waha\u0144 nastroju, przys\u0142owiowych “do\u0142\u00f3w” (kiedy jest nam smutno i przykro) i “g\u00f3rek” (zwy\u017cek formy psychofizycznej i celebracji sukces\u00f3w).<\/p>\n\n\n\n

A teraz zechciejcie “pobiega\u0107 oczami” po moich zwierzeniach dotycz\u0105cych urodzinowych wydarze\u0144, do kt\u00f3rych dosz\u0142o w marcu 2021 roku. B\u0119dzie “odrobin\u0119” szczeg\u00f3\u0142owo, gdy\u017c uzna\u0142em, \u017ce co bardziej ciekawskim odbiorcom jestem to winien.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Pierwsze “zakopia\u0144skie urodziny” \u2013 z kumplami i bez rodziny<\/strong><\/h2>\n\n\n\n

Wspinaczka, kt\u00f3ra sta\u0142a si\u0119 tematem niniejszego wpisu, odby\u0142a si\u0119 dzie\u0144 po moich urodzinach.<\/p>\n\n\n\n

Na prezent sprawi\u0142em sobie spor\u0105 fur\u0119 emocji – zaprosi\u0142em trzech kumpli-\u0142ojant\u00f3w: Piotrka, Wojtka i Radka. Zw\u0142aszcza tych dw\u00f3ch pierwszych wymienionych to wspinaczkowe koty. Oni woleli wyj\u015b\u0107 na znacznie trudniejsze drogi tamtego dnia, ja z Radkiem skupili\u015bmy si\u0119 na tej \u0142atwiejszej. Radek by\u0142 \u015bwie\u017co po kursie taternickim i nie czu\u0142 si\u0119 na silach, \u017ceby poprowadzi\u0107 Potoczka.<\/strong> Ale po czasie okaza\u0142o si\u0119, \u017ce wspina\u0142 si\u0119 ca\u0142kiem nie\u017ale i tak sobie my\u015bl\u0119, \u017ce da\u0142by sobie na prowadzeniu.<\/p>\n\n\n\n

Pobudka o 6.00 u mnie w domu w Ko\u015bcielisku. Za oknem jeszcze szarza\u0142o, ja jeszcze chcia\u0142em pospa\u0107, ale pozostali skutecznie mi to wyperswadowali. Zapach kawy dope\u0142ni\u0142 dzie\u0142a zniszczenia – destrukcji mojego snu. A jak ju\u017c wstali\u015bmy, to nie tracili\u015bmy czasu na jedzenie, \u015bniadanko by\u0142o kr\u00f3tkie i po\u017cywne. Wyruszyli\u015bmy do Ku\u017anic i rozpocz\u0119li\u015bmy podej\u015bcie do Hali G\u0105sienicowej. Prowadzi\u0142 nas niebieski szlak przez Bocza\u0144: <\/p>\n\n\n\n

\"\"
Niebieski szlak przez Bocza\u0144<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
\"\"
Tak si\u0119 z\u0142o\u017cy\u0142o, \u017ce nasza tr\u00f3jka ubrana by\u0142a w te same spodnie z Decathlonu \ud83d\ude00<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Czuba nad Karbem w rejonie Hali G\u0105sienicowej<\/h2>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n
\"\"
Podej\u015bcie na Karb przed skr\u0119tem w lewo na Czub\u0119<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Przy Czarnym Stawie G\u0105sienicowym za\u0142o\u017cyli\u015bmy uprz\u0119\u017ce i raki. W oddali by\u0142o wida\u0107 nasz\u0105 ska\u0142\u0119, a my szli\u015bmy po \u015bladach wydeptanych w \u017clebie na Karb. Dodam jeszcze, \u017ce przez ca\u0142\u0105 noc\u0105 pada\u0142 \u015bnieg, a ostatnie p\u0142atki spada\u0142y nam na g\u0142owy.<\/p>\n\n\n\n

Na poni\u017cszym zdj\u0119ciu wida\u0107 wspinaczy na drodze G\u0142ogowskiego. Prowadz\u0105cy znajduje si\u0119 przed kluczowymi trudno\u015bciami (kominkiem) na ko\u0144c\u00f3wce pierwszego wyci\u0105gu. Trawersuj\u0105c do drogi Potoczka, ze \u017clebu pod Karbem, byli\u015bmy, \u017ce tak powiem w pobli\u017cu. (Zobacz TOPO poni\u017cej)<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Potoczek TOPO<\/h2>\n\n\n\n
    \n
  1. Droga Potoczka (M4 przedostatni wyci\u0105g) <\/li>\n\n\n\n
  2. Droga G\u0142ogowskiego M4 \/M4+ (ko\u0144c\u00f3wka pierwszego wyci\u0105gu)<\/li>\n\n\n\n
  3. “Katowicka Kombinacja” M4+\/5) 2013 Mateusz Grobel<\/li>\n<\/ol>\n\n\n\n
    \"\"<\/figure>\n\n\n\n

    <\/p>\n\n\n\n

    \"\"
    Droga Potoczka w powi\u0119kszeniu. Zaznaczy\u0142em nasz start<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

    Wy\u015bcig na start drogi Potoczka <\/h2>\n\n\n\n

    Na pierwszym (prawilnym) wyci\u0105gu, w miejscu gdzie startuje droga z samego do\u0142u na Potoczka, widzieli\u015bmy trzyosobowy zesp\u00f3\u0142, a kolejna tr\u00f3jka \u015bmia\u0142k\u00f3w pod\u0105\u017ca\u0142a naszym \u015bladem. Uzna\u0142em, \u017ce w sumie to ten pierwszy (prawilny) wyci\u0105g mo\u017cemy sobie darowa\u0107 – pono\u0107 to turystyka, wi\u0119c nie mamy czego \u017ca\u0142owa\u0107. Podeszli\u015bmy nieco pod g\u00f3r\u0119 i dzi\u0119ki temu manewrowi jako zesp\u00f3\u0142 byli\u015bmy pierwsi na prowadzeniu<\/strong>.<\/p>\n\n\n\n

    W “normalnych” warunkach by\u0142aby to niew\u0105tpliwa przewaga, ale jak wszystko inne – tak\u017ce i ten “medal” ma drug\u0105 – gorsz\u0105 stron\u0119. W tym przypadku by\u0142a to konieczno\u015b\u0107 od\u015bnie\u017cania za pomoc\u0105 r\u0105k i czekan\u00f3w drogi wspinaczki. Utrudniona orientacja w terenie, poszukiwanie chwyt\u00f3w i rys (przecie\u017c przeloty same si\u0119 nie zrobi\u0105 \ud83d\ude09 ), spowalnia\u0142y nas i m\u0119czy\u0142y<\/strong>.<\/p>\n\n\n\n

    Wyci\u0105g pierwszy i drugi \u2013 oba niejako z marszu<\/strong><\/h2>\n\n\n\n

    Pierwszy wyci\u0105g oznacza\u0142 przymus ostro\u017cnego trawersowania w lew\u0105 stron\u0119. Mocno dzia\u0142a\u0142 na psychik\u0119, a w pami\u0119ci utkwi\u0142a mi zw\u0142aszcza du\u017ca lufa pod stopami. <\/p>\n\n\n\n

    \"\"
    Potoczek – pocz\u0105tek drogi. Radek asekuruje si\u0119 z ta\u015bmy<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
    \"\"
    Widok z pierwszego stanu.<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

    Prowadz\u0105c, doszed\u0142em do Kocio\u0142ka i zbudowa\u0142em tam stanowisko nr 1.<\/p>\n\n\n\n

    Niewielka platforma paradoksalnie oferowa\u0142a do\u015b\u0107 du\u017co miejsca, a do jej stworzenia przyda\u0142 mi si\u0119 umieszczony tam na sta\u0142e hak. Zu\u017cy\u0142em r\u00f3wnie\u017c wi\u0119ksz\u0105 ko\u015b\u0107, kt\u00f3ra – niczym w idealnej rysie – \u015bwietnie “wnikn\u0119\u0142a” w ska\u0142\u0119.<\/p>\n\n\n\n

    Potem pogna\u0142em po skosie na lewo, Radek pod\u0105\u017ca\u0142 za mnie bez cienia marudzenia. Do momentu, a\u017c trzeba by\u0142o zacz\u0105\u0107 gna\u0107 do g\u00f3ry, mo\u017ce nieco odbi\u0142em w prawo. Teren by\u0142 dw\u00f3jkowy, czyli wci\u0105\u017c wzgl\u0119dnie \u0142atwy. Etap ten zako\u0144czy\u0142 si\u0119 w chwili, gdy przy wykorzystaniu kos\u00f3wki zacz\u0105\u0142em budowa\u0107 stanowisko nr 2. <\/p>\n\n\n\n

    \"\"
    Odkopane stanowisko z kos\u00f3wki<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

    Troszk\u0119 mi si\u0119 zesz\u0142o, jako \u017ce niezb\u0119dny korze\u0144 musia\u0142em ca\u0142kowicie wykopa\u0107 spod \u015bniegu. Bynajmniej nie wyrasta\u0142 spod \u015bniegu tak jak przebi\u015bniegi oraz inne kwiaty typowe dla przedwio\u015bnia:<\/p>\n\n\n\n

    \"\"
    Radek ju\u017c tu\u017c tu\u017c<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

    Wyci\u0105g 3. W lewo trudno\u015bci, w prawo do kos\u00f3wek bardziej lajtowo<\/h2>\n\n\n\n

    Nie ukrywam, i\u017c pierwotnie pragn\u0105\u0142em, aby ten pourodzinowy dzie\u0144 by\u0142 przyjemny, a sama wspinaczka raczej lajtowa. Chcia\u0142em unikn\u0105\u0107 trudno\u015bci, a tu masz ci los: dopad\u0142y mnie one ju\u017c w fazie odczytywania drogi.<\/p>\n\n\n\n

    Dodajmy, \u017ce wszystko znajdowa\u0142o si\u0119 pod \u015bniegiem i odziwo nie by\u0142o \u015blad\u00f3w. Tego dnia bylismy pierwszym zespo\u0142em na Potoczku.<\/p>\n\n\n\n

    Na grafice TOPO miejsce zaznaczone jako stan nr 5.<\/p>\n\n\n\n

    \"\"
    \u017ar\u00f3d\u0142o: Ko\u015bcielce. Tatry Wysokie cz. 2, J.Kie\u0142kowski<\/em>. Autor przer\u00f3bki Gregor<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

    Pami\u0119ta\u0142em (cho\u0107 nie da\u0142bym sobie za to r\u0119ki uci\u0105\u0107), \u017ce w celu omini\u0119cia co trudniejszych fragment\u00f3w \u015bcie\u017cki nale\u017ca\u0142o odbi\u0107 w prawo i kierowa\u0107 si\u0119 na kos\u00f3wki. Ale w miejscu, w kt\u00f3rym si\u0119 w\u00f3wczas znalaz\u0142em ponad g\u0142ow\u0105 widzia\u0142em dwa wbite haki. Intuicja podpowiada\u0142a mi tak: “Id\u017a tam ch\u0142opie, gdzie s\u0105 te haki, przynajmniej nie b\u0119dziesz si\u0119 martwi\u0142 o asekuracj\u0119”. No i poci\u0105gn\u0105\u0142em tam, mimo \u017ce z umownego pi\u0119tra na pi\u0119tro przestrze\u0144 si\u0119 pionizowa\u0142a, staj\u0105c si\u0119 zaraz coraz trudniejsza.<\/p>\n\n\n\n

    Okaza\u0142o si\u0119, \u017ce kierowa\u0142em si\u0119 centralnie pod zajeb…e wielki okap! Wtedy nadesz\u0142o co\u015b jakby ol\u015bnienie: \u00f3w okap powinenem mie\u0107 po swojej lewej stronie (id\u0105c od kos\u00f3wek), co oznacza, \u017ce wcze\u015bniej trzeba by\u0142o odbi\u0107 w prawo. Na to jednak by\u0142o ju\u017c za p\u00f3\u017ano. Od cz\u0142onk\u00f3w zespo\u0142u id\u0105cego za nami us\u0142ysza\u0142em sugesti\u0119, aby i\u015b\u0107 “do wystaj\u0105cego z\u0119ba skalnego” w lewo tak jak oryginalnie prowadzi droga.<\/p>\n\n\n\n

    Biegnie ona po wybrzuszeniu, kt\u00f3re dla potrzeb tej opowie\u015bci nazwijmy \u017ceberkiem. Zdecydowa\u0142em schowa\u0107 ego do kieszeni i pokornie p\u00f3j\u015b\u0107 na \u017cywio\u0142. O innych sposobach radzenia sobie z ego pisa\u0142em ca\u0142kiem niedawno:<\/p>\n\n\n\n

    \n
    Nie ma ludzi “stworzonych, by zwyci\u0119\u017ca\u0107”. Rozprawka o EGO<\/a><\/blockquote>